Θαυμαστές

^^Talking nonsense... !!^^

Η Φωτό Μου
Tsouska
Θα έλεγα, ένας Ούγκαλος Οστρογότθος φυλακισμένος στο σώμα της Alessandra Ambrosio...Nuff said!!!!
Προβολή πλήρους προφίλ
Κυριακή, 25 Απριλίου 2010



There's something going seriously wrong with my brain : in the left part there's nothing right, and in the right there's nothing left...

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010
Διάβασα κάτι πάρα πολύ ενδιαφέρον χτες. Ήταν δυο αναρτήσεις σε κάποια άλλα blog, τα οποία αφορούσαν το "ψυχοφθόρο" επάγγελμα του δασκάλου. Μου έκανε εντύπωση (θεωρώ τον εαυτό μου "δασκάλα", έχει πλάκα αν το καλοσκεφτείς!!!).
Πολλοί θεωρούν τους δασκάλους babysitter. Και, γιατί όχι, στην τελική, αφού δεν δίνουν και πολλά περιθώρια να γίνει πιο δημιουργική η δουλειά μέσα στην τάξη. Σκέψου ότι οι γονείς, οι μαθητές, και φυσικά το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα, αντιμετωπίζουν έναν δάσκαλο (τάξης ε, φαντάσου πώς βλέπουν τους δασκάλους των καλλιτεχνικών!!!) σαν "υπηρεσία φύλαξης του παιδιού". Είχαν πολύ ενδιαφέρον οι 2 απόψεις, που πρέπει να ήταν δασκάλων.
Έστω ότι είμαι babysitter και χρεώνω 3 ευρώ την ώρα. Φυλάω το παιδί σου από τις 8.30 έως τη 1.30, δηλαδή 5 ώρες. 3 επί 5 μας κάνει 15. Ε, να μην είναι 20 παιδιά μέσα στην τάξη; 20 επί 15 μας κάνει 300 ευρώ τη μέρα. 300 επί 20 (χωρίς τα Σου/Κου) μέρες το μήνα = 6000 το μήνα. Ε, πόσους μηνες να δουλεύω, να μην είναι (να σου βγάλω Χριστούγεννα, Πάσχα, Καλοκαίρι), χονδρικά 8 μήνες επί 6000 = 48000 για τη δουλειά, χωρίς τις διακοπές που μας "κατηγορούν" τους δασκάλους ότι καθόμαστε και πληρωνόμαστε. Ένας δάσκαλος, το χρόνο παίρνει κοντά στα 18-19000. Ε, άσε μας τουλάχιστον αυτά τα λεφτά και μην παραπονιέσαι για τη δουλειά που ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ να κάνουμε αλλά δεν γίνεται.
Σκέψου ακόμα ότι οι διακοπές δεν γίνονται για τους δασκάλους, αλλά για τα παιδιά. Πες εσύ σε ένα παιδί να πάει στο σχολείο Χριστούγεννα ή καλοκαίρι, και αν δεν σου έρθει ένα βιβλίο κατακέφαλα, εγώ θα σκίσω τα πτυχία μου. Ε άμα πια τόσο πολύ θες να βάλεις τους δασκάλους να δουλεύουν και τότε, τράβα κλείστους σε μια αίθουσα άδεια, να κοιτάν τους τοίχους και να τους πληρώνεις κιόλας γι' αυτό.
Άκουσα σε συζητήσεις απόψεις ότι και τα δικά τους επαγγέλματα είναι ψυχοφθόρα. Δεν θα θέσω θέμα σύγκρισης, αλλά και μόνο το γεγονός ότι πρέπει να μεγαλώσεις με τρόπους, να διαπαιδαγωγήσεις ένα παιδί, να το κάνεις να αγαπήσει τη μάθηση, να του μάθεις τελικά 5-10 πράματα για να μπορέσει να επιβιώσει σε μια κοινωνία, να το παρηγορείς όταν δεν το παίζουν τα άλλα παιδιά, να του πληρώνεις το φαγητό, επειδή η μάνα ξέχασε να του βάλει στην τσάντα, να ενδιαφέρεσαι για αυτό (και για τα υπόλοιπα 25 που είναι μέσα στην τάξη), ε τότε, με συγχωρείς, η σύγκριση γίνεται μόνη της.
Η τρομερή σύγκριση, όμως, γίνεται ανάμεσα στο σχολείο και το φροντιστήριο. Η έννοια "ιδιωτική εκπαίδευση" έχει πάρει πια από την ίδια την οικογένεια τεράστιες διαστάσεις. Φυσικά, αν τα "σκάει"ο γονιός, εκείνο θα εκτιμήσει, ακόμα κι αν ο διαχωρισμός στα 10μελή τμήματα γίνεται με ρατσιστικό τρόπο ("δυνατοί"-"αδύναμοι"). Τι ωραία, να κολλάει αυτός που πληρώνεις μια ρετσινιά στο ίδιο το παιδί, και να μην έχει καμιά σχέση τελικά με την προσπάθεια που μπορεί αυτό να κάνει!!!
Τώρα, θα με ρωτήσεις τι με ενδιαφέρει εμένα όλο αυτό το θέμα, αφού δεν είμαι τέτοιου είδους δασκάλα. Μα, για φαντάσου, αν ΕΤΣΙ αντιμετωπίζεται ένας δάσκαλος γενικών καθηκόντων, πώς μπορεί να αντιμετωπίζουν έναν δάσκαλο ειδικότητας, καλλιτεχνικού μαθήματος..."Εεε μωρέ, τραγουδάκια κάνετε, χορεύετε, σιγά το δύσκολο πράγμα που σε πληρώνουν να κάνεις"... Ναι, τ' άκουσα κι αυτό!!!Εγώ τότε τι πρέπει να κάνω; Να μπω στην τάξη και να κοιτάω το ρολόι μήπως και περάσει η ώρα γρηγορότερα (ναι, έχω μάθει να το κάνω κι αυτό!!!); Ε τότε, τι σκατά σπούδασα; Γι' αυτό έφαγα στη μάπα μια σχολή και το άγχος της επαγγελματικής αποκατάστασης; Αν είναι να κάθομαι να ακούω αποδοκιμασίες για το τι κάνω στη δουλειά μου, να τα παρατήσω και να γίνω μπαλαρίνα...Προλαβαίνω ακόμα στα 24 να κάνω καριέρα;;;;
Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010
Σαν όνειρο μου φαίνεται....Είναι αλήθεια όμως...Δεν υπάρχει λόγος να ζω με ψευδαισθήσεις...Λίγο ακόμα,λίγος καιρός ακόμα, και το όνειρο, ναι, μπορεί να γίνει πραγματικότητα...Να αλλάξει τη ζωή μου, και όχι μόνο...Πόσα νέα παιδιά δεν το περιμένουν πώς και πώς!!!

Διαβάστε και κλάψτε...

Τώρα αναρωτιέμαι, να τα διαβάσω και να κλάψω για τα χάλια μας; Μήπως να το ρίξω στην πλάκα "δεν βαριέσαι, μια ακόμα αλλαγή, θα τη ρουφήξουμε κι αυτή"; Ή να το παίξω αδιάφορη, σαν τον περισσότερο κόσμο που γνωρίζω; Και ποιος θα την κάνει την αλλαγή στη νοοτροπία μας; Εμείς κοιμόμαστε και η "τύχη" μας δουλεύει...

Την παρούσα στιγμή δεν αισθάνομαι ιδιαίτερα περήφανη για την καταγωγή μου και όχι μόνο εξαιτίας αυτής της βλακείας που μπορεί να μου στερήσει το μέλλον μου, επαγγελματικό και προσωπικό. Αλλά λόγω της γενικότερης βλακείας που μας δέρνει, που βλέπουμε τα στραβά και τα κακά να γίνονται μπροστά στα μάτια μας και ποτε δεν λέμε κάτι. Ίσα ίσα, σκύβουμε κιόλας, και λέμε και "ευχαριστώ"...Γιατί πάνω απ' όλα, ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΥΓΕΝΕΙΣ....
Σάββατο, 10 Απριλίου 2010

Shakespeare:

Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν κάποτε γυρίσει, είναι δικός σου.
Αν όχι, πάρε δηλητήριο και αυτοκτόνησε για χάρη του.

Αισιόδοξος:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Μην ανησυχείς, θα ξαναγυρίσει.

Καχύποπτος:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Aν γυρίσει, ρώτησέ τον που πήγε.

Ανυπόμονος:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν δεν γυρίσει γρήγορα, ξέχασέ τον.

Υπομονετικός:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν δεν γυρίσει, περίμενε μέχρι να το κάνει.

Παιχνιδιάρης:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
*Αν γυρίσει και εάν τον αγαπάς ακόμη, άστον πάλι να φύγει. Επαναλάβετε*

Προγραμματιστής C++ :
if(you-love(m_she))
m_she.free()
if(m_she == NULL)
m_she= new CShe;

Δικηγόρος:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Το άρθρο 1α της Παραγράφου 13α-1 της δεύτερης τροπολογίας περί συζύγων, του Αστικού Δικαίου δηλώνει ξεκάθαρα οτι....

Bill Gates:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν γυρίσει, μπορείς να τον χρεώσεις με τα έξοδα επανεγκατάστασης άλλα και να τον προειδοποιήσεις οτι σύντομα θα πρέπει να υποστεί και κάποιες αναβαθμίσεις.

Βιολόγος:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
..θα εξελιχθεί.

Στατιστικολόγος:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν σε αγαπάει, η πιθανότητα να γυρίσει είναι μεγάλη.
Αν όχι, η κατανομή Weibull και η σχέση σου ήταν αβέβαιη έτσι κι αλλιώς.

Πωλητής:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν κάποτε γυρίσει.... Σύμφωνοι.
Αν όχι, δεν πειράζει. Επόμενοοος.

Σβαρτζενέγκερ:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
ΗΕ 'LL BE BACK!

Ασφαλιστής:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν κάποτε γυρίσει, υπόγραψε συμβόλαιο μαζί του.
Αν δεν γυρίσει, συνέχισε να τον ακολουθείς και μην εγκαταλείψεις ποτέ!

Φυσικός:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν κάποτε γυρίσει, είναι εξαιτίας της έλξης.
Αν όχι η τριβή είναι μεγαλύτερη από τη δύναμη ή η σύγκρουση κατά την επιστροφή ήταν ελαστική.

Μαθηματικός:
Αν αγαπάς κάποιον,
Aστον να φύγει...
Αν κάποτε γυρίσει, 1 + 1 = 2 (αξιωματικά)
Αν όχι, Y = 2X - log(0.46Y^2 + (cos(52/34X)) x
5Y^(-0.5)c)
Όπου c είναι μια σταθερά που τείνει στο άπειρο.


Λογικά...:
Αν αγαπάς κάποιον
ΓΙΑΤΙ ΤΟΝ ΑΦΗΣΕΣ ΝΑ ΦΥΓΕΙ;;;
ΑΝΟΗΤΕ!!!


Enjoy!!!

Δεν υπάρχουν στιγμές και στιγμές στη ζωή;
Οι μεν πρώτες που λες "θα τα βροντήξω όλα, θα ζήσω τη ζωή μου κι όπου με βγάλει" (κάπου εκεί, με περίσσιο ενθουσιασμό, χτυπάμε το χέρι μας αποφασιστικά στο τραπέζι και αναφωνούμε την παραπάνω φράση με στομφώδες ύφος!!!).
Οι δε δεύτερες που χρειάζεσαι την ηρεμία σου, να ησυχάσει το κεφάλι σου βρε αδερφέ, να αράξεις σπιτάκι, παραλία, βουνό, όπου εκφράζεται ο καθένας, περιορισμούς δεν θέτουμε, με μόνο στόχο...απλά να ατενίζεις μπροστά σου!!!

Μ' αρέσουν όλες οι στιγμές...Καλό είναι!!!
...δεν παίζεσαι...!!!!



Αφιερώνω...
Τετάρτη, 7 Απριλίου 2010
...γίνεται η πιο δημιουργική κατευθυντήριος δύναμη, αυτά είναι τα αποτελέσματα που προκύπτουν. Απολαύστε το βίνδεο που ακολουθεί επισυναπτόμενο...




Μα πώς γίνεται κάποιοι άνθρωποι να έχουν τέτοιες εμπνεύσεις, και πολλοί που υποστηρίζουν ότι σπουδάζουν μουσική, στην ουσία να έχουν ένα στείρο πνεύμα και δημιουργικότητα μηδέν; Όταν επιμένουμε να λειτουργούμε με "πρόγραμμα" που, στην ουσία, λειτουργεί σαν "παρωπίδα", τότε τα αποτελέσματα απέχουν μακράν από το παραπάνω και γινόμαστε απλά "πιονάκια" στην βιομηχανία της "μουσικής των ωδείων"...

Τελικά είμαστε θύματα ή μήπως...τα θέλουν "τα οπίσθιά" μας;


Τα συμπεράσματα δικά σας....

Καλή ακρόαση!!!!
Σάββατο, 3 Απριλίου 2010
...καλή χρονιά, χαρούμενη, χρυσή Πρωτοχρονιά...Μμμ...ή και όχι!!!
Καλή Ανάσταση...Χμ...ταιριάζει καλύτερα με το concept της βραδιάς!!!

Καλή Ανάσταση, λοιπόν, και, προκαταβολικά, Χριστός Ανέστη!!!Αν και σιγά σιγά οι λέξεις χάνουν το νόημά τους...Οι ευχές παραμένουν, όμως. Ας μείνει και κάτι σταθερό σε όλη αυτή τη μανούρα που λέγεται Πάσχα, εκτός από το αρνί και τα κόκκινα αυγά,έτσι;

Καλή Ανάσταση!!!