Θαυμαστές

^^Talking nonsense... !!^^

Η Φωτό Μου
Tsouska
Θα έλεγα, ένας Ούγκαλος Οστρογότθος φυλακισμένος στο σώμα της Alessandra Ambrosio...Nuff said!!!!
Προβολή πλήρους προφίλ
Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010
Παραπέμπει λίγο σε τίτλο αθάνατης ελληνικής ταινίας, με πρωταγωνίστρια κάποια αξέχαστη ελληνίδα ανηθο-ποιό, ή, ακόμα καλύτερα, σε κάποια βραζιλιανομεξικανοβενεζουελικής παραγωγής όπερας για σαπούνια....

Αλλά ΟΥΧΙ...Είναι κάτι ακόμα καλύτερο. Είναι η decadence πραγματικότητα που επικρατεί σε μια επαρχιακή ΜΕΓΑΛΟΥπολη, με όλα τα στραβά που μπορεί να τη χαρακτηρίζουν, μα κυρίως με την παντελή έλλειψη ίχνους αισθητικής προσέγγισης στη μουσική ακρόαση, στην ένδυση, στην υπόδυση κοκ κοκ κοκ (κόκα θα αρχίσουμε να παίρνουμε σε λίγο μ' αυτά που βλέπουμε!!!)...

Πριν λίγες εβδομάδες έγινα μάρτυρας και βίωσα (μαρτυρικά, θα ήθελα να ομολογήσω!!!) την υποκουλτούρα, που στην πόλη μου είναι καθημερινή πραγματικότητα, τα μπουζούκια... Οφείλω να ομολογήσω πως κάθε χρόνο, μια φορά, επισκέπτομαι τα εν λόγω καταστήματα διασκεδάσεως, για να εμπλουτίσω τις μουσικές μου γνώσεις, και -κυρίως- για να βολιδοσκοπήσω τα τόσο ενδιαφέροντα (από πολλές απόψεις) μπάζ....εεε, πλάσματα, ήθελα να πω!!!! Για ευκολότερη ανάγνωση, θα χωρίσω τα μπάζα σε κατηγορίες...Προσδεθείτε, γιατί οι κοτρώνες που ακολουθούν μπορεί να σας βρουν στο δόξαπατρί!!!!

1. Σκυλί-γόβα-σαντρέ-λαμέ

Το περί ου ο λόγος σκυλάκι, είναι το είδος που απαντά στα περισσότερα παρακμιακά και μη καταστήματα υπο-διασκεδάσεως, σε συμπρωτεύουσα, επαρχία και χωριά "τελευταία πινέζα στο χάρτη". Γίνεται εμφανές από κάποια χαρακτηριστικά, κοινά σε όλα τα τεριέ του είδους : μαλλί σαντρέ, ξασμένο μέχρι να της φύγει ό,τι τρίχα μπορεί να έχει απομείνει στο κεφάλι (για όσους δεν καταλαβαίνουν, απο κάτω αφήνει υποψία φαλάκρας), με διάφορα μπιχλιμπιδοειδή με σκοπό τον καλλωπισμό της κάρας. Συνήθως φορεί ό,τι πιο ξέκωλο διαθέτει η γκαρνταρόμπα (και, πιστέψτε με, είναι πολλά...), με έμφαση στα μίνι-ζώνες με ξώβυζο μπουστιέ, κολάν (φορεμένο ως παντελόνι κι όχι ως συνοδευτικό) και διάφορα λαμέ μπλουζάκια που κράζουν απο μακριά "είμαι κομπλεξική, και σας τυφλώνω μέχρι να χάσετε το φως σας, γιατί μόνο έτσι μπορώ να κάνω την παρουσία μου αισθητή". Το συνολάκι ολοκληρώνει η γόβα-3πατο με ταράτσα-15ποντο, σαν μακρινή ξαδέλφη τρανσεξουάλ. Συνοδεύεται από τσιχλόφουσκα, βάψιμο πόρνης πολυτελείας στη Ρώμη, κι έναν αδιάφορο (συνήθως) συνοδό, που χρησιμοποιείται αντί για το τσαντάκι....

2. Σκυλί-"έχω γκόμενο λεφτά και το δείχνω"

Σκυλί-σπάνιο φαινόμενο στα επαρχιακά μπουζούκια, αλλά όχι δυσεύρετο. Συνήθως ντύνεται προσεγμένα αλλά σέξυ, μη χαλάσουμε και την πιάτσα, και αυτό που κάνει εντύπωση κυρίως είναι ότι : α) κάθεται πάντα στο πρώτο τραπέζι, με σνομπ ύφος για τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς, β) υπάρχουν πάνω από 3 είδη μπουκαλιών ανοιγμένα στο τραπέζι, γ) απολαμβάνει χαιρετισμούς και προσωπικές αφιερώσεις των αοιδών, δ) έχει τουλάχιστον 3 λουλουδούδες πάνω απ' το κεφάλι της για να πετάει άνθη στον αγαπημένο καλλιτέχνη. Ε, αφού πλερώνει το ζώο που σέρνει μαζί της, τι ανάγκη έχει;

3. Η "έβαλα κάτι πρόχειρο πάνω μου και βγήκα"

Την συγκεκριμένη κυρία δεν μπορώ να την χαρακτηρίσω σκυλί, γιατί, πολύ απλά δεν παραπέμπει σε σκυλί. Παρ'όλα αυτά, το γεγονός ότι το παίζει δύσκολη να πάει αλλά δεν βάζει κώλο κάτω από τη στιγμή που βγαίνουν οι τραγουδιάρες είναι αντιφατικό και δεν την τιμά. Συνήθως θα δεις να φορούν ρούχα που θα ταίριαζαν σε εναλλακτικά μπαράκια της Συγγρού (για Σαλόνικα μιλώ, μη μπερδεύεσθε....), καπελάκια και δεν συμμαζεύεται (ω, ναι, το χω δει ΚΑΙ αυτό)...Στην αρχή αισθάνεται έξω απ'τα νερά της, αλλά μετά ενδίδει στον πειρασμό του κλαρίνου και του μπουζουκιού και οδηγείται μαγεμένη, υπνωτισμένη σχεδόν, στο κέντρο της πίστας για τσιφτετέλια και ζεμπεκιές (γιατί είναι και μαγκάκι!!!). Σιγά κοπελιά, μετά θα πεις ότι σε παρέσυραν...Εναλλακτικές του κώλου!!!!

Οι κορυφαίοι προς σχολιασμό, όσα χρόνια υπάρχουν αυτά τα πολιτισμικά κέντρα, που διασώζουν τις παραδόσεις και την κουλτούρα του ελληνικού λαού, δεν παύουν να είναι οι εκάστοτε τραγουδιάρηδες-αοιδοραψωδοί-μη χέσω!!! Είναι γνωστό ότι, πολλά μοντελάκια κάνουν πασαρέλα στις μεγάλες πίστες της πρωτεύουσας. Αλλά αυτό που γίνεται στην επαρχία, είναι θέαμα μεγαλειώδες και νομίζω ότι, όποιος δεν το χει ζήσει ακόμα, χάνει πολλά απ' τη μίζερη ζωή του.

Ας αρχίσω με τα λάιτ : τους ΑΝΔΡΕΣ τραγουδιάρηδες. Όσοι αιώνες πολιτισμού κι αν περάσουν, όσο κι αν ανανεώνεται η μόδα, η κουλτούρα, οι ιδέες, ΕΝΑ πράγμα παραμένει αναλλοίωτο : male singer και κοστούμι. Σχέση ζωής. Αλλά προσοχή....δεν μιλούμε για κοστούμια που θα φορούσαν σε γάμο αδερφού-ξαδέρφου, στο γάμο τον δικό τους κοκ κοκ (κοκα κοκα κοκα)... Οοοοοχι.......Μιλάμε για κοστούμια-υπερπαραγωγές, που ΠΡΩΤΟΣ λάνσαρε ο μετρ του είδους, ο απόλυτος.....





..................................Γιάννης Φλωρινιώτης!!!!
Καλά, ίσως είμαι υπερβολική, δεν μιλάμε για ΤΕΤΟΙΑ υπερπαραγωγή, αλλά δεν γίνεται να τον παραλείψω από το ποστ μου!!! Πάντως τα κοστούμια των τραγουδιάρηδων, δεν γυαλίζουν λιγότερο....

Κι ας περάσω στις female singers του επαρχιακού πενταγράμμου.


Ένα μόνο απ'τα χαρακτηριστικά δείγματα αισθητικής των αηδών....Τι να κάνεις, να βγάλουν και τα κορίτσια το ψωμί τους. Άλλωστε, δεν νομίζω να τις εκτιμούν ιδιαίτερα για τις φωνητικές τους ιδιότητες!!!Πάντως, παρά τρίχα θα φαινόταν το σώβρακο. Στοίχημα τι χρώμα μπορεί να είναι!!!!

Τώρα, μαντέψτε σε ποια κατηγορία ανήκω εγώ.....

Tschuss, guys...!!!

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010
Έρχεται μια στιγμή που, πέρα από ό,τι πρεσβεύεις, ό,τι ακούς, ό,τι πιστεύεις, ό,τι, ό,τι κλπ κλπ κλπ.....Ε ναι!!! Θα το κάνεις το ολίσθημα...Ε τι να κάνουμε, ολίσθημα = γλίστρημα, και συνήθως δεν φταις εσύ που γλιστράς, αλλά το μαλακισμένο, γλιτσιασμένο πεζοδρόμιο...

Εν πάσει περιπτώσει...Ναι ρε γαμώτο, μας αρέσει κι εμάς τις κλασικές να πηγαίνουμε στα μπουζούκια, γιατί, όπως και να το κάνουμε, δεν ανεβαίνω στα τραπέζια με τον Μπετόβεν και τον Ραχμάνινοφ, σόρι κιόλας, no offence (dead) guys....!!!

Τα μπουζούκια περιλαμβάνουν πληθώρα ενδιαφερόντων θαμώνων, βρίθουν πολλών χαρακτηριστικών μορφών, τις οποίες θα αναρτήσω σε επόμενο ποστ, μιας και όοολα αυτά τα χαρακτηριστικά πρέπει να μελετηθούν σε βάθος (μιλάμε για πολύ βάθος) για να αναδείξουν την επιφανειακότητα των εν λόγω χαρακτήρων....και γιατί δεν προλαβαίνω, πρέπει να πάω να διατελέσω το λειτούργημά μου....
Παρασκευή, 15 Οκτωβρίου 2010
Κάτι που προσβάλλει τραγικά την αισθητική μου (όχι ότι το κατέχω ιδιαίτερα το σπορ, αλλά κουβέντα να γίνεται!!) είναι η ακόλουθη έκθεση καμμένων εγκεφάλων στη σειρά. Όπως προείπα στον πολυαγαπημένο φίλο Stewie, "η υπο-κουλτούρα είναι η χαμένη-τυφλή-κουφή-και όλα τα σκατά της πλάσεως μαζεμένα-αδελφή της κουλτούρας". Όπως ο ίδιος μου μετα-απάντησε "μπορεί να είναι η βλάχα συγγενής στο χωριό που αποφεύγεις και αναγκαστικά συναντάς στις γιορτές"....Πόσο δίκιο, φίλε μου Stewie...πόσο...!!!!


Ιδού το πρώτο δείγμα ανθρωποειδούς δίποδου που προσπαθεί με κάποιον "πονηρό", θεωρώ, τρόπο να καλέσει τους φίλους μας τους Αφρο-αμερικανούς σε ερωτικά τερτίπια (θου Κύριε, φυλακί τω στόματί μου)...Επαίσχυντο γύναιο....Ξου!!!





Συμφωνώ, καίμε εγκέφαλο έτσι, αλλά αν δεν κάψουμε κανά 2 κύτταρα δεν γινόμαστε εξυπνότεροι και -κυρίως- δεν αποκτούμε κριτική σκέψη (χεχε!!)...Αν και, τόσα κύτταρα που έχει κάψει η εν λόγω "κυρία", κατόρθωσε να μας πείσει για τα χριστιανικά της πιστεύω και απήλαυσε τη στήριξη του κόμματος του λαού (όχι το ΚΚΕ, το ΛΑΟΣ, το λέει και τ' όνομα)...!!





Συνεχίζω με ένα αστέρι της ελληνικής μουσικής σκηνής, το καμάρι του λαού και των σπα, τη νεράϊδα με όλα τα παλληκάρια (τους έχει πάρει, άσπρους, μαύρους, κίτρινους, δεν κολλάμε στα χρώματα!!!)...Η δίμετρη θεά με τα θελκτικά, σαρκώδη χείλη που όλα τα πίνουν...χμ χμ χμ..ρίχτο!!!





Να μη σχολιάσω και το μπαλέτο που πλαισιώνει την "αηδό" (εσκεμμένο ορθογραφικό, να μην σχολιαστεί παρακαλώ)...Τα άψογα και απόλυτα συγχρονισμένα χορευτικά, τα καλλίγραμμα, αψεγάδιαστα και -κυρίως- άτριχα κορμιά που λικνίζονται ερωτικά και σε σαγηνεύουν....Τεσπα, για να μην ξεράσω, και μόλις έφαγα ολοκληρώνω για σήμερα, γιατί θέλω να πιω και κανά καφέ...

Περνώ στην τρίτη (αλλά πρώτη στην καρδιά μας!!!) απόλυτη ελληνίδα ποπ άιντολ-μπαργούμαν-ριαλιτζού-πορνοστάρ...α μην ξεχάσω και την ιδιότητα που μας ενδιαφέρει...καλλιτέχνιδα!!!Η καριέρα της ξεκίνησε από ένα απλό τηλεοπτικό παιχνίδι όπου μπόρεσε και ανέδειξε τις "φωνητικές" της ιδιότητες (άλλωστε όλοι από ένα ριάλιτι ξεπηδούν στις μέρες μας!!) και όχι μόνο.Σαγήνεψε και εντυπωσίασε όλους τους μεγάλους "κλασικούς" συνθέτες (ψιλοιεροσυλία, το ξέρω!!!) και τους παραγωγούς μεγάλου τηλεοπτικού μουσικου καναλιού σε τέτοιο βαθμό που της γύρισαν κι επίσημο βίντεοκλιπακι για να την....απολαμβάνουμε σε εθνικό επίπεδο πια και μέσα στις τηλεοράσεις μας...(παναγια μου, χειρότερη κι απ'την Σαντάκο, μη χέσω!!!)...άντε το ρίχνω!





Δηλαδή πόσο λογικό μπορεί να είναι ότι το έκαναν να φαίνεται σαν παιδικό τραγουδάκι, αυτή χαζολογάει με τα πούπουλα(η μάνα σου το ξέρει βρωμοκόριτσο;) και τον δόλιο τον άλλονε τον έδεσαν και τον αφήσαν τσίτσιδο να χορεύει σε ένα κλουβί; Το αποκορύφωμα,δε, ήταν όταν την περιέλουσαν με σιρόπι σοκολάτας. Μα τι ρατσισμός είναι αυτός; Τι, μαύρο είναι του μαύρου; Έλα Χριστέ και φύτεψε....

Τι να πω...Άντε και στο Μέγαρο κορίτσια!!!!
Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2010
Μια φορά δυο βατραχάκια έπεσαν σ' ένα βάζο με αφρόγαλο.
Αμέσως κατάλαβαν ότι βούλιαζαν. Ήταν αδύνατον να κολυμπήσουν ή να επιπλεύσουν για πολύ μέσα σ' εκείνη την πηχτή μάζα που έμοιαζε με κινούμενη άμμο. Στην αρχή, τα βατραχάκια χτυπούσαν με μανία τα πόδια τους για να φτάσουν στην άκρη του δοχείου. Όμως ήταν ανώφελο. Απλώς πλατσούριζαν στο ίδιο σημείο και βυθίζονταν περισσότερο. Ένιωθαν ότι γινόταν όλο και δυσκολότερο ν' ανεβούν στην επιφάνεια και ν' αναπνεύσουν.
Το ένα φώναξε: "Δεν μπορώ άλλο. Είναι αδύνατον να βγεις από δω. Σ' αυτό το υλικό δεν μπορείς να κολυμπήσεις. Αφού θα πεθάνω, δεν βλέπω γιατί πρέπει να παρατείνω το βάσανό μου. Τι νόημα έχει να πεθάνεις εξαντλημένος από μια στείρα προσπάθεια;"
Μόλις το είπε αυτό, έπαψε να χτυπάει τα πόδια του και βυθίστηκε αμέσως. Το κατάπιε κυριολεκτικά το πηχτό άσπρο υγρό.
Το άλλο βατραχάκι, πιο επίμονο και ίσως πιο πεισματάρικο, σκέφτηκε: "Δεν γίνεται! Δεν υπάρχει τρόπος να κουνηθείς μέσα σ' αυτό το πράγμα. Ωστόσο, παρόλο που ο θάνατος πλησιάζει, προτιμώ να παλέψω ως την τελευταία μου πνοή. Δεν θέλω να πεθάνω ούτε δευτερόλεπτο πριν την ώρα μου!"
Συνέχισε να προσπαθεί και να πλατσουρίζει στο ίδιο σημείο, δίχως να προχωράει ούτε εκατοστό, ώρες και ώρες.
Και ξαφνικά, τόσο που χτυπούσε τα πόδια του, το αφρόγαλο έπηξε κι έγινε βούτυρο.
Έκπληκτο το βατραχάκι πήδηξε και πατινάροντας έφτασε στην άκρη του δοχείου. Και γύρισε σπίτι του κοάζοντας χαρούμενο.

(Jorge Bukai, Να σου πω μια ιστορία)









There's always light through darkness........Just Follow IT!!!!!
Σκέφτηκε κανείς ποτέ σοβαρό λόγο;





Σκέφτηκε ποτέ κανείς σοβαρό λόγο; Just enjoy...Χορός, μουσική, ατμόσφαιρα, όλα όσα συνεπαίρνουν την σκέψη και ταξιδεύουν το μυαλό...

No strings attached...Consider yourself as one of them...



----> NA EΙΣΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ!!!!! <----
Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010
Κινδυνεύω άμεσα να χαρακτηριστεί το blog μου "μίζερο δημιούργημα κάποιου emo-μιζεριασμένου-άνεργου-μανιοκαταθλιπτικού εκπαιδευτικού"....

Αναθεωρώ την ψυχολογία με την οποία η μία ανάρτηση διαδέχεται την άλλη, ψυχολογία που διαποτίζει (λανθασμένα) αρνητισμό τον λόγο δημιουργίας του blog και (εάν υπάρχουν) των αναγνωστών μου....

Έχετε δίκιο όσοι με κράξατε (λίγο ε, μην το κάνουμε κ συνήθειο!!!)...Αναθεωρώ, λοιπόν !!!

Συνεχίζω αισιόδοξα...Άλλωστε, αυτό είμαι!!! Δεν υπάρχει λόγος να ξεχάσω αυτό που είμαι για χάρη της γραφειοκρατίας και της καταθλιπτικότητας που επικρατεί γύρω μου... (Εγώ πάλι, μεταξύ μας, νομίζω ότι φταίει ο καιρός!!!!)...







Don´t be afraid if
you hear voices
Or feel the sweet air
Spoken upon you
Sometimes the sound
Of a thousand
Whispering words
Of Hope will reassure
Show me the future
Will see us join together
If the oceans split
Or the mountains side
Then I
Will keep on dreaming
I live to dream again
I live to dream again
I live to dream again

Don´t be afraid if
you´re descending
The deepest despairs
Without a handrail
To guide you
Sometimes the sound
Of a thousand
Whispering words
Can confuse
But when you´re sleeping
They shift and
slide together
Bring meaning
To the canyon's cry
So I
I keep on dreaming
I live to dream again
I live to dream again
I live to dream again
I live to dream again

Sometimes the sound
Of a thousand
Whispers are where
You live a little fear
But feel the future

Well, feel us dream together
I feel no fear
I feel no fire
Oh I
I keep on dreaming

I live to dream again.

I live to dream again.

I live to dream again.

I live to dream again.

I live to dream again.

I live to dream again.

I live to dream.
Πέμπτη, 7 Οκτωβρίου 2010

Καλά, όλα μια απόφαση είναι, έτσι λένε....Εδώ που τα λέμε, κανέναν δεν έβλαψε να ονειρεύεται, τζάμπα είναι, δεν κοστίζει και περνάς κι ωραία, έτσι δεν είναι; Τελικά, όμως, στα όνειρα και στα λόγια έμεινες για ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ...Shit, και είπες να αλλάξεις τροπάρι...Να σου πω ένα μυστικό; Μη με μαλώσεις, το ξέρω ότι το ξέρεις, κοινή λογική είναι, μη σου πω και κοινό μυστικό...Ρε συ, ο χρόνος περνάει και πίσω δεν γυρνάει, μην το ξεχνάς...Πώς επιτρέπεις να σου ψαλιδίζουν ένα μάτσο μαλάκες τα όνειρα, που στο κάτω κάτω έχεις κάθε δικαίωμα να κάνεις;...


Φαύλος κύκλος η ιστορία, τι να λέμε τώρα...Έτσι ξεκινάει πάντα...Από το όνειρο να φύγεις, να ρισκάρεις, να ψάξεις να βρεις την τύχη σου αλλού...Πλησιάζεις ένα μικρούλι βήμα πιο κοντά στο να το κάνεις, να πατήσεις το κουμπάκι του google και να βρεις ένα μεταπτυχιακό, μια θέση εργασίας, ένα κάτι βρε αδερφέ, όχι εδώ, αλλά στη μακρινή χώρα που πάντα ονειρευόσουν να πας, όχι σαν τουρίστας, αλλά σαν κάτι παραπάνω...Το πατάς!!! Μπράβο...Βλέπεις τιμές, συγκρίνεις μισθούς, είναι καλή φάση να ψάχνεις κάτι τόσο μακριά, ποιος να το φανταζόταν...Γαμάτο!!! Και πάνω πο λες να τους σιχτηρίσεις όλους, τους σιχάθηκες, να πας να φύγεις....τσουπ!!!...


Κάτι είναι πάντα αυτό το τσουπ!!! που πάντα ξεπετάγεται σαν μην-πω-τι για να σου γαμ...χαλάει τα σχέδια...Κρίμα, κι ήσουν τόσο κοντά στο να την πάρεις τη ρημαδοαπόφαση...αυτή τη φορά....Δεν πειράζει...Ίσως του χρόνου....Ε, πού να τρέχεις τώρα, κι εδώ καλά είναι, έχεις αυτά που είχες, πού ν' αφήνεις τη βολή σου τώρα και να τρέχεις στα εξωτερικά...Ρισκάρεις να αφήσεις τον "καναπέ" σου και να τρέχεις τώρα σε αυτή την ηλικία στα "παγκάκια";

Γιατί ρε πούστη μου τι έχει η ηλικία μου; Μήπως με πήραν τα χρόνια; Αν συνεχισω αυτή τη μιζεροκατάσταση είναι που θα γεράσω πριν της ώρας μου....Πφφ...και ξαναρχίζει...ο φαύλος κύκλος που λέγαμε...

Και πάει λέγοντας....κοκ.κοκ.κοκ.κοκ.......








ΦΥΓΕ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ....ΑΝΤΕ ΤΡΑΒΑ ΑΛΛΟΥ!!!!!Μπας και ησυχάσει το κεφάλι σου....