Posts

Showing posts from October, 2010

Η κουκλα κι η....πανουκλα!!!

Image
Παραπέμπει λίγο σε τίτλο αθάνατης ελληνικής ταινίας, με πρωταγωνίστρια κάποια αξέχαστη ελληνίδα ανηθο-ποιό, ή, ακόμα καλύτερα, σε κάποια βραζιλιανομεξικανοβενεζουελικής παραγωγής όπερας για σαπούνια....

Αλλά ΟΥΧΙ...Είναι κάτι ακόμα καλύτερο. Είναι η decadence πραγματικότητα που επικρατεί σε μια επαρχιακή ΜΕΓΑΛΟΥπολη, με όλα τα στραβά που μπορεί να τη χαρακτηρίζουν, μα κυρίως με την παντελή έλλειψη ίχνους αισθητικής προσέγγισης στη μουσική ακρόαση, στην ένδυση, στην υπόδυση κοκ κοκ κοκ (κόκα θα αρχίσουμε να παίρνουμε σε λίγο μ' αυτά που βλέπουμε!!!)...

Πριν λίγες εβδομάδες έγινα μάρτυρας και βίωσα (μαρτυρικά, θα ήθελα να ομολογήσω!!!) την υποκουλτούρα, που στην πόλη μου είναι καθημερινή πραγματικότητα, τα μπουζούκια... Οφείλω να ομολογήσω πως κάθε χρόνο, μια φορά, επισκέπτομαι τα εν λόγω καταστήματα διασκεδάσεως, για να εμπλουτίσω τις μουσικές μου γνώσεις, και -κυρίως- για να βολιδοσκοπήσω τα τόσο ενδιαφέροντα (από πολλές απόψεις) μπάζ....εεε, πλάσματα, ήθελα να πω!!!! Για ευκολότερη…

Τσοκαρα ολου του κοσμου...ΕΝΩΘΕΙΤΕ!!!!

Έρχεται μια στιγμή που, πέρα από ό,τι πρεσβεύεις, ό,τι ακούς, ό,τι πιστεύεις, ό,τι, ό,τι κλπ κλπ κλπ.....Ε ναι!!! Θα το κάνεις το ολίσθημα...Ε τι να κάνουμε, ολίσθημα = γλίστρημα, και συνήθως δεν φταις εσύ που γλιστράς, αλλά το μαλακισμένο, γλιτσιασμένο πεζοδρόμιο...

Εν πάσει περιπτώσει...Ναι ρε γαμώτο, μας αρέσει κι εμάς τις κλασικές να πηγαίνουμε στα μπουζούκια, γιατί, όπως και να το κάνουμε, δεν ανεβαίνω στα τραπέζια με τον Μπετόβεν και τον Ραχμάνινοφ, σόρι κιόλας, no offence (dead) guys....!!!

Τα μπουζούκια περιλαμβάνουν πληθώρα ενδιαφερόντων θαμώνων, βρίθουν πολλών χαρακτηριστικών μορφών, τις οποίες θα αναρτήσω σε επόμενο ποστ, μιας και όοολα αυτά τα χαρακτηριστικά πρέπει να μελετηθούν σε βάθος (μιλάμε για πολύ βάθος) για να αναδείξουν την επιφανειακότητα των εν λόγω χαρακτήρων....και γιατί δεν προλαβαίνω, πρέπει να πάω να διατελέσω το λειτούργημά μου....

αφιερωμα trash.........

Κάτι που προσβάλλει τραγικά την αισθητική μου (όχι ότι το κατέχω ιδιαίτερα το σπορ, αλλά κουβέντα να γίνεται!!) είναι η ακόλουθη έκθεση καμμένων εγκεφάλων στη σειρά. Όπως προείπα στον πολυαγαπημένο φίλο Stewie, "η υπο-κουλτούρα είναι η χαμένη-τυφλή-κουφή-και όλα τα σκατά της πλάσεως μαζεμένα-αδελφή της κουλτούρας". Όπως ο ίδιος μου μετα-απάντησε "μπορεί να είναι η βλάχα συγγενής στο χωριό που αποφεύγεις και αναγκαστικά συναντάς στις γιορτές"....Πόσο δίκιο, φίλε μου Stewie...πόσο...!!!!


Ιδού το πρώτο δείγμα ανθρωποειδούς δίποδου που προσπαθεί με κάποιον "πονηρό", θεωρώ, τρόπο να καλέσει τους φίλους μας τους Αφρο-αμερικανούς σε ερωτικά τερτίπια (θου Κύριε, φυλακί τω στόματί μου)...Επαίσχυντο γύναιο....Ξου!!!





Συμφωνώ, καίμε εγκέφαλο έτσι, αλλά αν δεν κάψουμε κανά 2 κύτταρα δεν γινόμαστε εξυπνότεροι και -κυρίως- δεν αποκτούμε κριτική σκέψη (χεχε!!)...Αν και, τόσα κύτταρα που έχει κάψει η εν λόγω "κυρία", κατόρθωσε να μας πείσει για τα χριστιανικά της …

Τα βατραχάκια στο αφρόγαλο...

Image
Μια φορά δυο βατραχάκια έπεσαν σ' ένα βάζο με αφρόγαλο.
Αμέσως κατάλαβαν ότι βούλιαζαν. Ήταν αδύνατον να κολυμπήσουν ή να επιπλεύσουν για πολύ μέσα σ' εκείνη την πηχτή μάζα που έμοιαζε με κινούμενη άμμο. Στην αρχή, τα βατραχάκια χτυπούσαν με μανία τα πόδια τους για να φτάσουν στην άκρη του δοχείου. Όμως ήταν ανώφελο. Απλώς πλατσούριζαν στο ίδιο σημείο και βυθίζονταν περισσότερο. Ένιωθαν ότι γινόταν όλο και δυσκολότερο ν' ανεβούν στην επιφάνεια και ν' αναπνεύσουν.
Το ένα φώναξε: "Δεν μπορώ άλλο. Είναι αδύνατον να βγεις από δω. Σ' αυτό το υλικό δεν μπορείς να κολυμπήσεις. Αφού θα πεθάνω, δεν βλέπω γιατί πρέπει να παρατείνω το βάσανό μου. Τι νόημα έχει να πεθάνεις εξαντλημένος από μια στείρα προσπάθεια;"
Μόλις το είπε αυτό, έπαψε να χτυπάει τα πόδια του και βυθίστηκε αμέσως. Το κατάπιε κυριολεκτικά το πηχτό άσπρο υγρό.
Το άλλο βατραχάκι, πιο επίμονο και ίσως πιο πεισματάρικο, σκέφτηκε: "Δεν γίνεται! Δεν υπάρχει τρόπος να κουνηθείς μέσα σ' αυτό το πράγμα…

...χωρις λογο...

Σκέφτηκε κανείς ποτέ σοβαρό λόγο;





Σκέφτηκε ποτέ κανείς σοβαρό λόγο; Just enjoy...Χορός, μουσική, ατμόσφαιρα, όλα όσα συνεπαίρνουν την σκέψη και ταξιδεύουν το μυαλό...

No strings attached...Consider yourself as one of them...

......

Image
----> NA EΙΣΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ!!!!! <----

Danger...

Κινδυνεύω άμεσα να χαρακτηριστεί το blog μου "μίζερο δημιούργημα κάποιου emo-μιζεριασμένου-άνεργου-μανιοκαταθλιπτικού εκπαιδευτικού"....

Αναθεωρώ την ψυχολογία με την οποία η μία ανάρτηση διαδέχεται την άλλη, ψυχολογία που διαποτίζει (λανθασμένα) αρνητισμό τον λόγο δημιουργίας του blog και (εάν υπάρχουν) των αναγνωστών μου....

Έχετε δίκιο όσοι με κράξατε (λίγο ε, μην το κάνουμε κ συνήθειο!!!)...Αναθεωρώ, λοιπόν !!!

Συνεχίζω αισιόδοξα...Άλλωστε, αυτό είμαι!!! Δεν υπάρχει λόγος να ξεχάσω αυτό που είμαι για χάρη της γραφειοκρατίας και της καταθλιπτικότητας που επικρατεί γύρω μου... (Εγώ πάλι, μεταξύ μας, νομίζω ότι φταίει ο καιρός!!!!)...







Don´t be afraid if
you hear voices
Or feel the sweet air
Spoken upon you
Sometimes the sound
Of a thousand
Whispering words
Of Hope will reassure
Show me the future
Will see us join together
If the oceans split
Or the mountains side
Then I
Will keep on dreaming
I live to dream again
I live to dream again
I live to dream again

Don´t be afraid if
you´re descending
Th…

Θα φυγω, θα παω αλλου....

Καλά, όλα μια απόφαση είναι, έτσι λένε....Εδώ που τα λέμε, κανέναν δεν έβλαψε να ονειρεύεται, τζάμπα είναι, δεν κοστίζει και περνάς κι ωραία, έτσι δεν είναι; Τελικά, όμως, στα όνειρα και στα λόγια έμεινες για ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ...Shit, και είπες να αλλάξεις τροπάρι...Να σου πω ένα μυστικό; Μη με μαλώσεις, το ξέρω ότι το ξέρεις, κοινή λογική είναι, μη σου πω και κοινό μυστικό...Ρε συ, ο χρόνος περνάει και πίσω δεν γυρνάει, μην το ξεχνάς...Πώς επιτρέπεις να σου ψαλιδίζουν ένα μάτσο μαλάκες τα όνειρα, που στο κάτω κάτω έχεις κάθε δικαίωμα να κάνεις;...


Φαύλος κύκλος η ιστορία, τι να λέμε τώρα...Έτσι ξεκινάει πάντα...Από το όνειρο να φύγεις, να ρισκάρεις, να ψάξεις να βρεις την τύχη σου αλλού...Πλησιάζεις ένα μικρούλι βήμα πιο κοντά στο να το κάνεις, να πατήσεις το κουμπάκι του google και να βρεις ένα μεταπτυχιακό, μια θέση εργασίας, ένα κάτι βρε αδερφέ, όχι εδώ, αλλά στη μακρινή χώρα που πάντα ονειρευόσουν να πας, όχι σαν τουρίστας, αλλά σαν κάτι παραπάνω...Το πατάς!!! Μπράβο...Βλέπεις τιμές,…