Vavouropataatje's

It's my first post after waaaay too many years and -also- my first post in english! (well, yay to me!!!!) I will greet the last day of the first month of 2017 with a song: https://www.youtube.com/watch?v=SWSz_PAfgNc (damn I need to learn more things about adding links...It's been some time after all) So, off to new job (pretty much the same, but more travelling), off to a new day full of possibilities... And -pinky promise- I will take all of this seriously, because life is short and I still haven't played as much music as I wanted... Goodmorning people!

Πρόσφατα έλαβα ένα ενδιαφέρον μέιλ από μια πολύ αγαπημένη φίλη, η οποία φροντίζει πάντα να με κρατάει ενήμερη σε ιστορίες καθημερινής ανθρώπινης "προβατίλας"... Ευτυχώς που έχω κι αυτήν και διαβάζω και κάτι ενδιαφέρον για να ξυπνάω... Αυτή την ιστορία θα ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας (επισημαίνω ότι δεν έχω κανένα copyright, αλλά πιστεύω ότι αξίζει να δημοσιευτεί...)... Τα γεγονότα που περιγράφονται ΕΧΟΥΝ απόλυτη ταύτιση με πρόσωπα και καταστάσεις... Τα συμπεράσματα δικά ΜΑΣ!!!! Once upon a time… …υπήρχε ένα βασίλειο με ένα χέστη Βασιλιά. Ο Βασιλιάς είχε όλες τις φοβίες του κόσμου και άλλες τόσες. Περισσότερο όμως από όλα φοβόταν μη χάσει την εξουσία του. Η δειλία του ήταν τόση που είχε πια γίνει αστείο ανάμεσα στους υπηκόους του. Είχαν βγάλει τραγούδια που εξιστορούσαν κωμικοτραγικές στιγμές της δειλής ζωής του, είχαν φτιάξει πρόχειρα θεατρικά που αναπαριστούσαν τις πιο αστείες εκδηλώσεις του φόβου του και υπήρχαν φήμες για ένα βιβλίο που κυκλοφορούσε στις φτωχογειτον...

Μια φορά δυο βατραχάκια έπεσαν σ' ένα βάζο με αφρόγαλο. Αμέσως κατάλαβαν ότι βούλιαζαν. Ήταν αδύνατον να κολυμπήσουν ή να επιπλεύσουν για πολύ μέσα σ' εκείνη την πηχτή μάζα που έμοιαζε με κινούμενη άμμο. Στην αρχή, τα βατραχάκια χτυπούσαν με μανία τα πόδια τους για να φτάσουν στην άκρη του δοχείου. Όμως ήταν ανώφελο. Απλώς πλατσούριζαν στο ίδιο σημείο και βυθίζονταν περισσότερο. Ένιωθαν ότι γινόταν όλο και δυσκολότερο ν' ανεβούν στην επιφάνεια και ν' αναπνεύσουν. Το ένα φώναξε: "Δεν μπορώ άλλο. Είναι αδύνατον να βγεις από δω. Σ' αυτό το υλικό δεν μπορείς να κολυμπήσεις. Αφού θα πεθάνω, δεν βλέπω γιατί πρέπει να παρατείνω το βάσανό μου. Τι νόημα έχει να πεθάνεις εξαντλημένος από μια στείρα προσπάθεια;" Μόλις το είπε αυτό, έπαψε να χτυπάει τα πόδια του και βυθίστηκε αμέσως. Το κατάπιε κυριολεκτικά το πηχτό άσπρο υγρό. Το άλλο βατραχάκι, πιο επίμονο και ίσως πιο πεισματάρικο, σκέφτηκε: "Δεν γίνεται! Δεν υπάρχει τρόπος να κουνηθείς μέσα σ' αυτό το πρά...

Μου έστειλαν αυτό το mail. Αφορά την κατάντια του εκπαιδευτικού συστήματος και ειλικρινά, μπορεί να φαίνονται υπερβολικά όλα αυτά, αλλά δεν απέχουν από την πραγματικότητα και από το μέλλον. Είναι πιασάρικο... ΓΟΝΕΙΣ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ, ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ, ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙ! Μια φορά κι έναν καιρό. Πήρα το πτυχίο μου και θέλησα να γίνω εκπαιδευτικός. ..μου είπαν «έλα δώσε ασεπ... δε φτάνει το πτυχίο». Διάβασα, Προσπάθησα, Ήμουν Επιτυχών, αλλά δεν ήμουν διοριστέος.. Κι έτσι, έγινα αναπληρωτής ή ωρομίσθιος εκπαιδευτικός (για να καλύψω «έκτακτες» ανάγκες...) ...ή μπορεί να μην έδωσα ασεπ και με το πτυχίο μου να ξεκίνησα την σταδιοδρομία μου ως «λαμπρός ημιαπασχολούμενος εκπαιδευτικός», σύμφωνα με τους νόμους, την παλαιότητα του πτυχίου μου και σε κάθε περίπτωση από την πόρτα.. κι όχι από το παράθυρο όπως διατείνονται κάποιοι.) και 2,3,4,5,6,7,8,9,....... ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΥΠΤΩ "έκτακτες" ΑΝΑΓΚΕΣ....

Διάβασα κάτι πάρα πολύ ενδιαφέρον χτες. Ήταν δυο αναρτήσεις σε κάποια άλλα blog , τα οποία αφορούσαν το "ψυχοφθόρο" επάγγελμα του δασκάλου. Μου έκανε εντύπωση (θεωρώ τον εαυτό μου "δασκάλα", έχει πλάκα αν το καλοσκεφτείς!!!). Πολλοί θεωρούν τους δασκάλους babysitter. Και, γιατί όχι, στην τελική, αφού δεν δίνουν και πολλά περιθώρια να γίνει πιο δημιουργική η δουλειά μέσα στην τάξη. Σκέψου ότι οι γονείς, οι μαθητές, και φυσικά το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα, αντιμετωπίζουν έναν δάσκαλο (τάξης ε, φαντάσου πώς βλέπουν τους δασκάλους των καλλιτεχνικών!!!) σαν "υπηρεσία φύλαξης του παιδιού". Είχαν πολύ ενδιαφέρον οι 2 απόψεις, που πρέπει να ήταν δασκάλων. Έστω ότι είμαι babysitter και χρεώνω 3 ευρώ την ώρα. Φυλάω το παιδί σου από τις 8.30 έως τη 1.30, δηλαδή 5 ώρες. 3 επί 5 μας κάνει 15. Ε, να μην είναι 20 παιδιά μέσα στην τάξη; 20 επί 15 μας κάνει 300 ευρώ τη μέρα. 300 επί 20 (χωρίς τα Σου/Κου) μέρες το μήνα = 6000 το μήνα. Ε, πόσους μηνες να δουλεύω, να...