Se-arch machine

Φόρτωση...

Θαυμαστές

^^Talking nonsense... !!^^

Η Φωτό Μου
Tsouska
Θα έλεγα, ένας Ούγκαλος Οστρογότθος φυλακισμένος στο σώμα της Alessandra Ambrosio...Nuff said!!!!
Προβολή πλήρους προφίλ
Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012
Σήμερα το πρωί κι ενώ ήμουν μπουκωμένη με την οδοντόβουρτσα και πηγμένη μέχρι το πηγούνι στην οδοντόκρεμα, χτυπάει η πόρτα του σπιτιού μου.

                                   
                                                          Εγώ και η διακριτική οδοντόβουρτσα που με μπουκώνει


Είναι (φυσικά!!!) η μάνα μου. Με μια σχετική χρονοκαθυστέρηση που χρειάστηκα για να γίνει η διαδικασία "ακούω τον ελαφρύ γδούπο στην πόρτα - το επεξεργάζομαι (γιατί είναι και νωρίς το πρωί ακόμα) - κάνω την ΤΕΡΑΣΤΙΑ κίνηση να φτάσω από τον νιπτήρα του μπάνιου το χερούλι της πόρτας", ανοίγω μετά από κλάσματα δευτερολέπτου, και δεν βλέπω κανέναν! Μιλάμε, κινείται με ταχύτητα φωτός η γυναίκα, έφτασε με ένα σάλτο στο ασανσέρ και έγινε αθέατη! Ουάουυυυ....



Που λέτε, βγαίνω απορημένη και μπουκωμένη με οδοντοβουρτσα - οδοντόκρεμα στο πλατύσκαλο
                                                           
(στο πατάκι τελοσπάντων) και την βλέπω που με κοιτάζει απορημένα και μου λέει με μια φυσικότητα: "Μα γιατί δεν ανοίγεις;" (μέσα σε ένα λεπτό εξαφανίστηκε!!!!)....Την κοιτάζω με οργή για την πρωινή της όρεξη για καβγά και της δείχνω obviously το υπερθέαμα που ξεπήδησε από το μπάνιο βγάζοντας έναν μπάσσο λαρυγγισμό!!! Η απάντηση είναι προφανής: "Καλά δεν μπορούσες να απαντήσεις ότι είσαι στο μπάνιο;" (!!!!)


Νομίζω περιττεύει να αναφέρω το γεγονός ότι είχε την ίδια άποψη ακόμα και το βράδυ που (ναι, ναι το έκανα) μπήκα στη διαδικασία να σχολιάσω το συμβάν σαν αφέλεια της μάνας μου!!!! Με κάνει να πιστεύω ότι ο θείος Αλτσχάϊμερ, ή κάποιος περίεργος από το σόϊ του, δεν θα αργήσει να μας επισκεφτεί!!!


Ο θείος Alzheimer!!!!



Τρίτη, 16 Οκτωβρίου 2012
...πλάκα έχω : απαγορεύω σε όλους το τσιγάρο στο δωμάτιό μου και είμαι εγώ που το 'χω ανάψει δίπλα ακριβώς από το μαξιλάρι μου!!! Εύγε μου...






Κάπως έτσι ξεκινάει μια καινούρια περίοδος post (λέμε τώρα!!!)...Ακούγοντας Editors, καπνίζοντας κατά βούληση στο δωμάτιό ΜΟΥ, στο σπίτι ΜΟΥ...At last, μετά από ένα χρόνο, το update post έφτασε για να επισφραγίσει την είσοδό μου στη νέα κατοικία μου! Τώρα για ελευθερίες δεν θα γίνει λόγος, το μόνο διαφορετικό που νιώθω ουσιαστικά είναι το ελεύθερο (για μένα) κάπνισμα στους (δύο) χώρους του σπιτιού (όχι, το μπάνιο δεν συμπεριλαμβάνεται!!!)...

Πρέπει να επιστρέψει και η έμπνευση! Προβλέπεται δύσκολος χείμωνας!!!




Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011
Υπότιτλος : Όταν η ανάγκη σε αναγκάζει να κάνεις ΤΟ απενεννοημένο διάβημα....

Για να γίνω πιο σαφής, θα αρχίσω από τα βασικά....Καταρχήν είμαι ένα κα(η)μένο άτομο που είχα την ατυχία να τελειώσω νωρίς τις σπουδές μου. Θα μου πουν πολλά νοήμονα όντα του συναφιού "Γιατί καλό κορίτσι το 'κανες αυτό στον εαυτό σου??" και θα απαντήσω "Για να έχω όοοολο το διάστημα μπροστά μου να κάνω ό,τι θέλω στη ζωή μου χωρίς να με ταΐζει ο καλος πατερούλης (όχι δεν έχω σταλινικές ρίζες!!!)".Άκυρο νο.1....

ο καλός πατερούλης!!!!
(που τελικά με τάϊζε για μεγάλο διάστημα)


Ερώτηση νοήμονος όντος νο.2 "Και γιατί βιάστηκες να φύγεις από Σαλόνικα και δεν έπιασες μια δουλίτσα εκεί, για να μπορέσεις να μείνεις??"...Απάντηση κα(η)μένου ατόμου "Ε κι εσύ τώρα, στη Σαλόνικα πώς να κάνεις κύκλο για δουλειά? Αδιανόητο!!! (ε ναι, δεν σκέφτηκα να κάνω κάποια άλλη δουλειά πέρα απο αυτή της δασκάλας πιάνου, που την κάνω με τοοοοόση επιτυχία!!!)"...Άκυρο νο.2.....


η καλή δασκαλίτσα Ιζαμπέλ Ιπέρ
(της γνωστής ταινίας!!!)

Ερώτηση νοήμονος όντος της αγέλης "Και γιατί όταν γύρισες πίσω, ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΕΣ ΜΟΝΗΗΗ!!!!"....Εδώ έρχεται το αποστομωτικό "Χμμ, γκχ, ουργκ, γκλκ" και όλοι οι ήχοι που μπορείς να ξετρυπώσεις σε κόμικ τύπου Άρτσι, Μπάτμαν, Ποπάι κλπ.....

Και ιδού το ερώτημα...Πώς μπορεί κανείς να νιώθει όταν τελειώνουν τα φοιτητικά χρόνια ψευτοανεξαρτησίας (αλλά τουλάχιστον, πραγματικής αυτονομίας!!!) και αρχίζει η οινομική ανεξαρτησία, χωρίς ωστόσο να υπάρχει η αυτονομία??? Ειδικά στην ευαίσθητη (ας πούμε) ηλικία των 23-24-25, τότε που όλη σου η ζωή γυρνά μπροστά σου επιδεικτικά με τόσες ευκαιρίες και τόση όρεξη να ανταποκριθείς...Προσωπικά αισθάνομαι σαν να έχει εκπτώσεις 90% και να μην έχω τα φράγκα να ανταποκριθώ στο κάλεσμα (ναι, καμιά φορά ο καταναλωτισμός σώζει από ψυχολογικό σοκ και ροπή προς Lexotanil!!!!)....Αλλά πόσα λεφτά πρέπει να χαλάσω και πόσα ρούχα να στριμώξω στη ντουλάπα που μοιράζομαι με τους γονείς μου για να ηρεμήσω και να αισθανθώ αυτόνομη???(το ανησυχητικό είναι ότι με γνωρίζουν οι καταστηματάρχες!!!!)....

Ώρα να βάψω το μάτι παραλλαγή, να φορέσω τις αρβύλες μου, να πάρω το όπλο μου και να βγω στη γύρα....

ναι ναι κάπως έτσι αλλά με το μάτι να γυαλίζει πιο πολύ....

Mission : Αναζήτηση κατοικίας....
Αφορμή : Εγκατάλειψη οικογενειακής στέγης....
Αιτίες : Πολλές....
Προϋποθέσεις : Να είναι σε απόσταση 2 χιλιομέτρων από την πρότερη στέγη....

Η απόφαση πάρθηκε...Έναρξη αναζήτησης......


SEARCHING -----------------------------------------------------------








Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011
Πρόσφατα έλαβα ένα ενδιαφέρον μέιλ από μια πολύ αγαπημένη φίλη, η οποία φροντίζει πάντα να με κρατάει ενήμερη σε ιστορίες καθημερινής ανθρώπινης "προβατίλας"... Ευτυχώς που έχω κι αυτήν και διαβάζω και κάτι ενδιαφέρον για να ξυπνάω... Αυτή την ιστορία θα ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας (επισημαίνω ότι δεν έχω κανένα copyright, αλλά πιστεύω ότι αξίζει να δημοσιευτεί...)...

Τα γεγονότα που περιγράφονται ΕΧΟΥΝ απόλυτη ταύτιση με πρόσωπα και καταστάσεις... Τα συμπεράσματα δικά ΜΑΣ!!!!


Once upon a time…


…υπήρχε ένα βασίλειο με ένα χέστη Βασιλιά.

Ο Βασιλιάς είχε όλες τις φοβίες του κόσμου και άλλες τόσες. Περισσότερο όμως από όλα φοβόταν μη χάσει την εξουσία του.

Η δειλία του ήταν τόση που είχε πια γίνει αστείο ανάμεσα στους υπηκόους του. Είχαν βγάλει τραγούδια που εξιστορούσαν κωμικοτραγικές στιγμές της δειλής ζωής του, είχαν φτιάξει πρόχειρα θεατρικά που αναπαριστούσαν τις πιο αστείες εκδηλώσεις του φόβου του και υπήρχαν φήμες για ένα βιβλίο που κυκλοφορούσε στις φτωχογειτονιές του βασιλείο μέσα στο οποίο αναγράφονταν με λεπτομέρειες όλα εκείνα που τρόμαζαν το Βασιλιά.

Ο Βασιλιάς φοβήθηκε πως όλη αυτή η κατάφορη έλλειψη σεβασμού στο πρόσωπό του θα οδηγούσε μοιραία σε ένα μονάχα πικρό για εκείνον τέλος – ποιός θέλει έναν χέστη για βασιλιά άλλωστε; Δε μπορούσε να το επιτρέψει αυτό…

Στην αρχή λοιπόν διέταξε τους αξιωματικούς του να συγκεντρώσουν όλα τα βιβλία τους βασιλείου και να τα κάψουν στο μεγαλύτερο κήπο του βασιλείου – τον κήπο του παλατιού. Μετά από κάποιες αντιρρήσεις από την πλευρά των ευγενών που καταπνίγηκαν γρήγορα στο αίμα, τα βιβλία συγκεντρώθηκαν και άναψαν τη μεγαλύτερη φωτιά που είχε δει ποτέ το βασίλειο. Με τα βιβλία να μετατρέπονται σε στάχτη και καπνό και την απαγόρευση κυκλοφορίας νέων, οι άνθρωποι σιγά σιγά ξέχασαν να διαβάζουν. Δεν πέρασαν πολλά χρόνια που δεν θυμόντουσαν πια ούτε πώς ήταν η αίσθηση του βιβλίου ενώ οι μικρότεροι σε ηλικία, δεν είχαν καν την ευκαιρία να γνωρίσουν αυτή την αίσθηση ώστε να τους λείψει.

Αλλά δεν ήταν αρκετό. Ο λαός χωρίς να μπορεί ή να ξέρει πια να γράφει τις σκέψεις του στο χαρτί, επικεντρώθηκε στη μουσική.

Χιλιάδες νέα τραγούδια γεννιόντουσαν καθημερινά και ταξίδευαν από στόμα σε στόμα. Υπήρχαν τραγούδια που μιλούσαν για το θερισμό που μέσα από τους στίχους τους έδιναν όλες τις πληροφορίες που χρειαζόταν ένας νέος αγρότης για να μάθει τα απαραίτητα για τη δουλειά, τραγούδια που μιλούσαν για την αγάπη και τον έρωτα, τραγούδια που θρηνούσαν και τραγούδια που έλεγαν ευχαριστώ στο Θεό. Περισσότερο από όλα όμως, υπήρχαν τραγούδια που εξιστορούσαν τη δειλή ζωή του Βασιλιά – και τα τελευταία αυξάνονταν ολοένα και περισσότερο καθώς τα χρόνια περνούσαν. Ένα βράδυ ο Βασιλιάς, τάχα μαγεμένος από τη μουσική δημιουργία των πιο ταλαντούχων τραγουδιστών του Βασιλείου τους κάλεσε στο παλάτι όπου μετά από ένα γερό γεύμα τους αποκεφάλισε και κρέμασε τα άψυχα σώματά τους στην είσοδο του κήπου ελπίζοντας πως θα λειτουργούσαν όπως τα σκιάχτρα για τα πουλιά – ότι θα έδιωχναν κάθε επιθυμία από τους ανθρώπους να τραγουδήσουν πια. Και το κατάφερε. Με τον καιρό τα τραγούδια σταμάτησαν να ακούγονται στις γιορτές και τις αγορές του βασιλείου, οι ευγενείς σταμάτησαν να προσλαμβάνουν διασκεδαστές για τις επαύλεις τους και οι φτωχογειτονιές κάτω από τα άγρυπνα βλέμματα των φρουρών, σταμάτησαν να κοροϊδεύουν μέσα από στίχους και μελωδίες το Βασιλιά.

Αλλά ούτε αυτό αποδείχτηκε αρκετό.

Χωρίς βιβλία και χωρίς μουσική, οι άνθρωποι εξέφραζαν τις σκέψεις τους μέσα από αυτοσχέδιες παραστάσεις που στήνονταν πρόχειρα στις αγορές και τις πλατείες του βασιλείου. Δεκάδες αυτοδίδακτοι ηθοποιοί ταξίδευαν από τη μία άκρη του βασιλείου στην άλλη παίζοντας παραστάσεις για τη ζωή, το θάνατο και όλα όσα σχετίζονται με αυτά. Ο Βασιλιάς συνέχιζε όμως να φοβάται – πόσο καιρό θα τους έπαιρνε μέχρι να ξανάρχιζαν να τον κοροϊδεύουν; Διέταξε λοιπόν τους φρουρούς του να εμφανίζονται ντυμμένοι σαν απλοί χωρικοί ανάμεσα στους θεατές και να ξεκινάνε καυγάδες, να σκοτώνουν χωρίς αιτία και να κάνουν τέλος πάντων ό,τι χρειαζόταν μέχρι να πειστούν οι υπηκόοι του ότι ήταν επικίνδυνη η συμμετοχή τους σε αυτές. Με τον καιρό, οι παραστάσεις μειώθηκαν. Οι ηθοποιοί φοβούμενοι για τη ζωή τους σταμάτησαν να ταξιδεύουν στο βασίλειο και οι λιγοστές παραστάσεις που ανέβαιναν ήταν ανέπνευστες και αδιάφορες.

Χωρίς βιβλία να εξιστορούν τη δειλία του, χωρίς μουσική να μετατρέπει σε μελωδία τις πιο ατυχείς στιγμές της ζωή του και χωρίς το θέατρο να αναπαριστά την τρομαγμένη του ζωή, ο Βασιλιάς θεώρησε πως ήταν πλέον ασφαλής.

Και ήταν.

Οι άνθρωποι μετά από όλα αυτά είχαν σταματήσει πια να σκέφτονται ελεύθερα – δε μπορούσαν να εκφράσουν τις σκέψεις τους, άρα ποιός ο λόγος να μπαίνουν στον κόπο να τις κάνουν;

Ξέχασαν να γράφουν, οπότε όλες τους οι ελευθερίες ήταν στη διακριτική ευχαίρεια του Βασιλιά που ανάλογα με τα κέφια του έκρινε πότε κάτι ήταν νόμιμο και πότε όχι και αποφάσιζε ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο. Ξέχασαν να τραγουδούν και μαζί ξέχασαν να ονειρεύονται, γιατί δεν υπήρχαν πια νότες και στίχοι μαγικοί να τους ταξιδεύουν μακριά και να διώχνουν τα προβλήματα τους έστω και για λίγο. Ξέχασαν ακόμα και να ερωτεύονται, γιατί δεν υπήρχαν πια καταδικασμένοι έρωτες ανάμεσα βασιλοπούλες και φτωχόπαιδα ή ελπίδες για το άλλο τους μισό. Δεν υπήρχαν πια διαφωνίες γιατί δεν υπήρχαν πια πλευρές στα θέματα: υπήρχε μονάχα ο λόγος του Βασιλιά.

Ο Βασιλιάς ζούσε πάντα μέσα στο χρυσό παλάτι του και με τον καιρό άρχισε και ο ίδιος να μπερδεύει τις έννοιες των λέξεων. Αυτό που κάποτε θα έλεγε “φόβος” πλέον το έλεγε “αγάπη” και αυτό που κάποτε θα ονομαζόταν “απόλυτη παράδοση” το έλεγε “υπακοή”. Δε χρειαζόταν πια ούτε καν τους φρουρούς του, γιατί δεν υπήρχε κανείς που να θέλει το κακό του. Δε χρειαζόταν πια προστασία από τίποτα γιατί πίστευε ότι είχε καταφέρει να σκοτώσει το κακό από τη ρίζα του: οι άνθρωποι πλέον τον “αγαπούσαν”. Τους έδιωξε λοιπόν από το παλάτι και κράτησε μονάχα τους υπηρέτες του, η δουλειά των οποίων ήταν απλά να φροντίζουν η κάθε του επιθυμία να γίνεται διαταγή για το λαό. Η διαταγή ίσως είναι βαρία λέξη – δε χρειαζόταν να διατάξει πια, απλά άνοιγε το στόμα του και οι άνθρωποι εκτελούσαν.

Χρόνια μετά, όταν ο Βασιλιάς ήταν στα τελευταία του και οι άνθρωποι του βασιλείου είχαν πια μετατραπεί σε άψυχες μάζες από σάρκα και κόκκαλα που υπηρετούσαν χωρίς να κριτικάρουν και χωρίς να αντιτίθονται τις επιθυμίες του, ένας τεράστιος στρατός εμφανίστηκε στις πύλες της πόλης. Ο Βασιλιάς θεώρησε πως ήταν απόλυτα ασφαλής – οι άνθρωποι άλλωστε τον αγαπούσαν και θα τον προστάτευαν. Όταν οι πύλες έπεσαν, δεν υπήρξε ούτε ένας που να ήθελε να αντιτεθεί στους στρατιώτες που περικύκλωσαν το παλάτι του. Δεν ακούστηκε ούτε ένα σπαθί και δεν έμφανίστηκε ούτε ένα βέλος στον ουρανό. Άλλωστε για αυτούς μια αλλαγή στο παλάτι θα ήταν απλά ένα νέο όνομα στις πύλες του παλατιού και τίποτα παραπάνω.

Και τη στιγμή που ο αρχηγός του στρατού έμπηγε το κοφτερό σπαθί του στην καρδιά του Βασιλιά η τελευταία του σκέψη ήταν και ο μεγαλύτερος φόβος που ένιωσε στη δειλή και φοβισμένη ζωή του:

“Θεέ μου, τι έκανα;”

Και πριν τα μάτια του κλείσουν για τελευταία φορά, σε ένα δωμάτιο γεμάτο ανθρώπους που επιθυμούσαν το θάνατό του και με την απόλυτη ησυχία μιας χώρας για την οποία ο θάνατός του ήταν απλά ακόμα μια ημέρα ανάμεσα στις χιλιάδες άλλες ημέρες, συνειδητοποίησε ότι δε θα υπήρχε ποτέ ούτε σε ένα βιβλίο, ότι δε θα τραγουδιόταν ποτέ ούτε ένα τραγούδι για αυτόν και ότι δε θα υπήρχε ούτε ένας που να μπορούσε να αναπαριστήσει τη ζωή και το θάνατό του.

Δε θα κυλούσε ούτε ένα δάκρυ για αυτόν.

Πολύ σύντομα θα ήταν σα να μην είχε υπάρξει ποτέ.

Και με τη σκέψη αυτή, βυθίστηκε στη λήθη.

Για όλους.

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Υπάρχουν...τα κανονικά ( . )( . )
Τα σιλικονάτα ( + )( + )
Τα άψογα (o)(o)
Τα στητά (*)(*)
......Μερικά κρυώνουν (^)(^)
και κάποια ανήκουν σε γιαγιάδες \./\./
Ας μην ξεχνάμε τα ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΑ... (o Y o)
Τα πολύ μικρά (.)(.)
ή τα ασύμμετρα (•)(.)
Τα θέλουμε ΟΛΑ!

.........πείτε... ┌П┐(◉_◉)┌П┐... στον καρκίνο του στήθους (^_^)!!
Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010
Παραπέμπει λίγο σε τίτλο αθάνατης ελληνικής ταινίας, με πρωταγωνίστρια κάποια αξέχαστη ελληνίδα ανηθο-ποιό, ή, ακόμα καλύτερα, σε κάποια βραζιλιανομεξικανοβενεζουελικής παραγωγής όπερας για σαπούνια....

Αλλά ΟΥΧΙ...Είναι κάτι ακόμα καλύτερο. Είναι η decadence πραγματικότητα που επικρατεί σε μια επαρχιακή ΜΕΓΑΛΟΥπολη, με όλα τα στραβά που μπορεί να τη χαρακτηρίζουν, μα κυρίως με την παντελή έλλειψη ίχνους αισθητικής προσέγγισης στη μουσική ακρόαση, στην ένδυση, στην υπόδυση κοκ κοκ κοκ (κόκα θα αρχίσουμε να παίρνουμε σε λίγο μ' αυτά που βλέπουμε!!!)...

Πριν λίγες εβδομάδες έγινα μάρτυρας και βίωσα (μαρτυρικά, θα ήθελα να ομολογήσω!!!) την υποκουλτούρα, που στην πόλη μου είναι καθημερινή πραγματικότητα, τα μπουζούκια... Οφείλω να ομολογήσω πως κάθε χρόνο, μια φορά, επισκέπτομαι τα εν λόγω καταστήματα διασκεδάσεως, για να εμπλουτίσω τις μουσικές μου γνώσεις, και -κυρίως- για να βολιδοσκοπήσω τα τόσο ενδιαφέροντα (από πολλές απόψεις) μπάζ....εεε, πλάσματα, ήθελα να πω!!!! Για ευκολότερη ανάγνωση, θα χωρίσω τα μπάζα σε κατηγορίες...Προσδεθείτε, γιατί οι κοτρώνες που ακολουθούν μπορεί να σας βρουν στο δόξαπατρί!!!!

1. Σκυλί-γόβα-σαντρέ-λαμέ

Το περί ου ο λόγος σκυλάκι, είναι το είδος που απαντά στα περισσότερα παρακμιακά και μη καταστήματα υπο-διασκεδάσεως, σε συμπρωτεύουσα, επαρχία και χωριά "τελευταία πινέζα στο χάρτη". Γίνεται εμφανές από κάποια χαρακτηριστικά, κοινά σε όλα τα τεριέ του είδους : μαλλί σαντρέ, ξασμένο μέχρι να της φύγει ό,τι τρίχα μπορεί να έχει απομείνει στο κεφάλι (για όσους δεν καταλαβαίνουν, απο κάτω αφήνει υποψία φαλάκρας), με διάφορα μπιχλιμπιδοειδή με σκοπό τον καλλωπισμό της κάρας. Συνήθως φορεί ό,τι πιο ξέκωλο διαθέτει η γκαρνταρόμπα (και, πιστέψτε με, είναι πολλά...), με έμφαση στα μίνι-ζώνες με ξώβυζο μπουστιέ, κολάν (φορεμένο ως παντελόνι κι όχι ως συνοδευτικό) και διάφορα λαμέ μπλουζάκια που κράζουν απο μακριά "είμαι κομπλεξική, και σας τυφλώνω μέχρι να χάσετε το φως σας, γιατί μόνο έτσι μπορώ να κάνω την παρουσία μου αισθητή". Το συνολάκι ολοκληρώνει η γόβα-3πατο με ταράτσα-15ποντο, σαν μακρινή ξαδέλφη τρανσεξουάλ. Συνοδεύεται από τσιχλόφουσκα, βάψιμο πόρνης πολυτελείας στη Ρώμη, κι έναν αδιάφορο (συνήθως) συνοδό, που χρησιμοποιείται αντί για το τσαντάκι....

2. Σκυλί-"έχω γκόμενο λεφτά και το δείχνω"

Σκυλί-σπάνιο φαινόμενο στα επαρχιακά μπουζούκια, αλλά όχι δυσεύρετο. Συνήθως ντύνεται προσεγμένα αλλά σέξυ, μη χαλάσουμε και την πιάτσα, και αυτό που κάνει εντύπωση κυρίως είναι ότι : α) κάθεται πάντα στο πρώτο τραπέζι, με σνομπ ύφος για τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς, β) υπάρχουν πάνω από 3 είδη μπουκαλιών ανοιγμένα στο τραπέζι, γ) απολαμβάνει χαιρετισμούς και προσωπικές αφιερώσεις των αοιδών, δ) έχει τουλάχιστον 3 λουλουδούδες πάνω απ' το κεφάλι της για να πετάει άνθη στον αγαπημένο καλλιτέχνη. Ε, αφού πλερώνει το ζώο που σέρνει μαζί της, τι ανάγκη έχει;

3. Η "έβαλα κάτι πρόχειρο πάνω μου και βγήκα"

Την συγκεκριμένη κυρία δεν μπορώ να την χαρακτηρίσω σκυλί, γιατί, πολύ απλά δεν παραπέμπει σε σκυλί. Παρ'όλα αυτά, το γεγονός ότι το παίζει δύσκολη να πάει αλλά δεν βάζει κώλο κάτω από τη στιγμή που βγαίνουν οι τραγουδιάρες είναι αντιφατικό και δεν την τιμά. Συνήθως θα δεις να φορούν ρούχα που θα ταίριαζαν σε εναλλακτικά μπαράκια της Συγγρού (για Σαλόνικα μιλώ, μη μπερδεύεσθε....), καπελάκια και δεν συμμαζεύεται (ω, ναι, το χω δει ΚΑΙ αυτό)...Στην αρχή αισθάνεται έξω απ'τα νερά της, αλλά μετά ενδίδει στον πειρασμό του κλαρίνου και του μπουζουκιού και οδηγείται μαγεμένη, υπνωτισμένη σχεδόν, στο κέντρο της πίστας για τσιφτετέλια και ζεμπεκιές (γιατί είναι και μαγκάκι!!!). Σιγά κοπελιά, μετά θα πεις ότι σε παρέσυραν...Εναλλακτικές του κώλου!!!!

Οι κορυφαίοι προς σχολιασμό, όσα χρόνια υπάρχουν αυτά τα πολιτισμικά κέντρα, που διασώζουν τις παραδόσεις και την κουλτούρα του ελληνικού λαού, δεν παύουν να είναι οι εκάστοτε τραγουδιάρηδες-αοιδοραψωδοί-μη χέσω!!! Είναι γνωστό ότι, πολλά μοντελάκια κάνουν πασαρέλα στις μεγάλες πίστες της πρωτεύουσας. Αλλά αυτό που γίνεται στην επαρχία, είναι θέαμα μεγαλειώδες και νομίζω ότι, όποιος δεν το χει ζήσει ακόμα, χάνει πολλά απ' τη μίζερη ζωή του.

Ας αρχίσω με τα λάιτ : τους ΑΝΔΡΕΣ τραγουδιάρηδες. Όσοι αιώνες πολιτισμού κι αν περάσουν, όσο κι αν ανανεώνεται η μόδα, η κουλτούρα, οι ιδέες, ΕΝΑ πράγμα παραμένει αναλλοίωτο : male singer και κοστούμι. Σχέση ζωής. Αλλά προσοχή....δεν μιλούμε για κοστούμια που θα φορούσαν σε γάμο αδερφού-ξαδέρφου, στο γάμο τον δικό τους κοκ κοκ (κοκα κοκα κοκα)... Οοοοοχι.......Μιλάμε για κοστούμια-υπερπαραγωγές, που ΠΡΩΤΟΣ λάνσαρε ο μετρ του είδους, ο απόλυτος.....





..................................Γιάννης Φλωρινιώτης!!!!
Καλά, ίσως είμαι υπερβολική, δεν μιλάμε για ΤΕΤΟΙΑ υπερπαραγωγή, αλλά δεν γίνεται να τον παραλείψω από το ποστ μου!!! Πάντως τα κοστούμια των τραγουδιάρηδων, δεν γυαλίζουν λιγότερο....

Κι ας περάσω στις female singers του επαρχιακού πενταγράμμου.


Ένα μόνο απ'τα χαρακτηριστικά δείγματα αισθητικής των αηδών....Τι να κάνεις, να βγάλουν και τα κορίτσια το ψωμί τους. Άλλωστε, δεν νομίζω να τις εκτιμούν ιδιαίτερα για τις φωνητικές τους ιδιότητες!!!Πάντως, παρά τρίχα θα φαινόταν το σώβρακο. Στοίχημα τι χρώμα μπορεί να είναι!!!!

Τώρα, μαντέψτε σε ποια κατηγορία ανήκω εγώ.....

Tschuss, guys...!!!

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010
Έρχεται μια στιγμή που, πέρα από ό,τι πρεσβεύεις, ό,τι ακούς, ό,τι πιστεύεις, ό,τι, ό,τι κλπ κλπ κλπ.....Ε ναι!!! Θα το κάνεις το ολίσθημα...Ε τι να κάνουμε, ολίσθημα = γλίστρημα, και συνήθως δεν φταις εσύ που γλιστράς, αλλά το μαλακισμένο, γλιτσιασμένο πεζοδρόμιο...

Εν πάσει περιπτώσει...Ναι ρε γαμώτο, μας αρέσει κι εμάς τις κλασικές να πηγαίνουμε στα μπουζούκια, γιατί, όπως και να το κάνουμε, δεν ανεβαίνω στα τραπέζια με τον Μπετόβεν και τον Ραχμάνινοφ, σόρι κιόλας, no offence (dead) guys....!!!

Τα μπουζούκια περιλαμβάνουν πληθώρα ενδιαφερόντων θαμώνων, βρίθουν πολλών χαρακτηριστικών μορφών, τις οποίες θα αναρτήσω σε επόμενο ποστ, μιας και όοολα αυτά τα χαρακτηριστικά πρέπει να μελετηθούν σε βάθος (μιλάμε για πολύ βάθος) για να αναδείξουν την επιφανειακότητα των εν λόγω χαρακτήρων....και γιατί δεν προλαβαίνω, πρέπει να πάω να διατελέσω το λειτούργημά μου....